วิร์ตซ์ทำประตูได้สองครั้งในเกมกับเนเธอร์แลนด์ ในเกมเยือนเซอร์เบีย วิร์ตซ์ทำประตูได้ในนาทีที่ 14 ประตูนั้นไม่ได้สวยงามอะไร เขาชิปบอลข้ามผู้รักษาประตูแล้ววิ่งตามไปจนถึงเส้นประตู ก่อนจะยิงบอลเข้าไปในตาข่ายได้สำเร็จ นี่เป็นประตูที่ 13 ของเขาในระดับนานาชาติ และสุดท้ายเยอรมนีก็ชนะ 3-1 โดยวิร์ตซ์ลงเล่น 81 นาที
สถิติแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาเล่นได้อย่างสบายๆ แค่ไหน: ยิง 5 ครั้งและสัมผัสบอล 8 ครั้งในเขตโทษของฝ่ายตรงข้าม ซึ่งเป็นสถิติสูงสุดของทีมชาติเยอรมัน ดูเหมือนว่าเพลย์เมกเกอร์จะกลายเป็นผู้รับบอลและผู้ที่ทำประตูได้เอง นี่คือสิ่งที่ลิเวอร์พูลควรพยายามหาคำตอบ – ไม่ใช่แค่การโต้เถียงว่า "คล็อปป์ปล่อยให้เขาวิ่งอย่างอิสระและอิราโอล่าจำกัดการเล่นของเขา" แต่ควรหาคำตอบว่าอะไรที่ทำให้เขายังคงเชื่อมต่อกับการโจมตีได้โดยไม่ต้องรับหน้าที่สร้างสรรค์เกมทั้งหมด

มาดูตำแหน่งการเล่นของทีมเยอรมันกันก่อน คล็อปป์ใช้แผน 4-2-3-1 โดยมีวิร์ตซ์อยู่ตรงกลาง เล่นเป็นกองกลางตัวรุกอยู่หลังฮาแวร์ตซ์ โกรดาอยู่ทางขวา เชฮันด์อยู่ทางซ้าย และคิมมิชกับปาฟโลวิชเป็นกองกลางตัวรับสองคน ความสำคัญของตำแหน่งเหล่านี้คือการกำหนดบทบาทของผู้เล่นรอบๆ กองกลางตัวรุกได้อย่างชัดเจน
ฮาเวอร์ตซ์เป็นศูนย์กลางในแดนหน้า ปีกทั้งสองข้างสร้างช่องว่างทั้งสองด้าน และกองกลางตัวรับสองคนสามารถช่วยควบคุมบอลอยู่ด้านหลังเขาได้ วิตซ์ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้เริ่มต้นการโจมตีทุกครั้งเสมอไป นี่ไม่ได้หมายความว่าผู้เล่นทั้งสี่คนจะติดอยู่กับที่ แต่หมายความว่าวิตซ์สามารถวิ่งขึ้นไปโดยอาศัยจุดอ้างอิงที่ชัดเจนหลายจุด แทนที่จะต้องมองหาแล้วพบว่าพื้นที่นั้นมีเพื่อนร่วมทีมคนอื่นที่ต้องการบอลอยู่แล้ว

เป็นที่น่าสังเกตว่าลิเวอร์พูลก็ใช้เขาในตำแหน่งกองกลางตัวรุกเมื่อเล่นกับคริสตัล พาเลซ โดยมีอิซัคอยู่ข้างหน้า บาร์โคลาอยู่ทางซ้าย และกาโคโปอยู่ทางขวา ซึ่งตำแหน่งการเล่นนั้นแทบจะเหมือนกับที่ใช้ในทีมชาติเยอรมัน ดังนั้น การเปลี่ยนชื่อในแผนผังการเล่นจึงไม่สามารถแก้ปัญหาได้ หน้าที่ของอิราโอลาคือการปรับปรุงสภาพแวดล้อมโดยรอบในบทบาทที่วิร์ตซ์รับอยู่แล้ว
"ยืนอยู่ระหว่างเส้นสองเส้น" นั้นไม่ใช่คำแนะนำที่สมบูรณ์ในตัวเอง ผู้เล่นที่ยืนอยู่ระหว่างกองกลางและกองหลังฝ่ายตรงข้ามอาจไม่ได้รับบอลด้วยซ้ำ: ผู้ส่งบอลถูกกดดัน และเส้นทางการส่งบอลหายไป; ผู้รับบอลหันหลังให้ประตูและถูกกองหลังประกบอย่างแน่นหนา ดังนั้นพื้นที่จึงหายไปก่อนที่จะสัมผัสบอลครั้งแรก; ทุกคนถอยหลัง และหลังจากหันกลับมา ก็ไม่มีจุดที่จะเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้อีกเลย

ความยอดเยี่ยมของวิร์ตซ์ในเกมที่เบลเกรดอยู่ที่การประสานงานระหว่างแนวรับและแนวรุก และการที่เขาอยู่ใกล้ประตูมากขึ้น การสัมผัสบอล 8 ครั้งในเขตโทษแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้แค่รอรับบอลอยู่ข้างหลังฮาเวอร์ตซ์ในคืนนั้น นี่คือจุดเด่นที่ลิเวอร์พูลต้องการ: เขาสามารถมีส่วนร่วมในการประสานงานได้โดยไม่ต้องอยู่หลังแนวรุกตลอดเวลา เมื่อมีคนพาบอลขึ้นไปข้างหน้า เขาต้องการการอนุญาตและการสนับสนุนเพื่อที่จะเป็นจุดรับบอลต่อไป
อิสรภาพนี้มีความแม่นยำมากขึ้น—การออกจากตำแหน่งหมายความว่ามีคนเข้ามาทำหน้าที่นั้นแทน ไม่ใช่การวิ่งไปมาอย่างไม่มีจุดหมายตามตำแหน่งของลูกบอล เป้าหมายคือการให้เขาได้สัมผัสบอลอย่างมีคุณค่า ไม่ใช่การเพิ่มจำนวนการสัมผัสบอลให้มากที่สุดในทุกช่วงเวลา
มาพูดถึงตำแหน่งกองหน้าตัวกลางกันบ้าง เมื่อวิร์ตซ์ถอยลงมา ฮาเวอร์ตซ์จะดันขึ้นไปข้างหน้าเพื่อกันกองหลังตัวกลาง หรือคุกคามพื้นที่ด้านหลังโดยตรง ทั้งสองคนมีจุดแข็งร่วมกันในตำแหน่งกองหน้าตัวกลาง ลิเวอร์พูลจำเป็นต้องพัฒนาความสัมพันธ์ที่เสริมกันในลักษณะเดียวกันรอบตัวอิซัค มากกว่าที่จะลอกเลียนแบบวิธีการนี้แบบตายตัว หากผู้เล่นทั้งสองคนถอยลงมาพร้อมกัน แนวรับสามารถดันขึ้นไปข้างหน้าได้ทั้งหมด ทำให้พื้นที่ที่พวกเขาต้องการใช้ประโยชน์นั้นราบเรียบขึ้น ในทางกลับกัน เมื่ออิซัคถอยลงมา วิร์ตซ์ก็สามารถกลายเป็นผู้เล่นที่วิ่งขึ้นไปข้างหน้าได้ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่กองหน้าตัวกลางถอยลงมา แต่เป็นเพราะเขาขาดการเคลื่อนไหวครั้งที่สองหลังจากถอยลงมา

ประตูในช่วงทดเวลาบาดเจ็บของลิเวอร์พูลที่ยิงใส่คริสตัล พาเลซนั้น แท้จริงแล้วเป็นอีกรูปแบบหนึ่งของการเล่นแบบนี้: วิร์ตซ์ส่งบอลให้ อิซัค ในช่วงโต้กลับเร็ว ทำให้การโจมตีมีจุดหมายปลายทางที่ชัดเจน แทนที่จะปล่อยให้ผู้ถือบอลต้องดิ้นรนฝ่าฟันไป อย่างไรก็ตาม การเล่นแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นเฉพาะในนาทีที่ 89 เมื่อคู่ต่อสู้กำลังบุกเต็มที่ อิราโอลาต้องการรูปแบบการเล่นที่ใช้ได้ผลเร็วกว่านั้น แม้ว่าแนวรับของคู่ต่อสู้จะไม่ได้อ่อนแอลงก็ตาม
การมีคู่หูในการโจมตีสามคนไม่ได้หมายความว่าจะมีตัวเลือกที่มีประสิทธิภาพสามคนเสมอไป ไลน์อัพตัวจริงของเยอรมนีคือ ฮาแวร์ตซ์, โกรดา และ เชฮันต์ ขณะที่ของลิเวอร์พูลคือ อิซัค, บาร์โคลา และ กาคโป จำนวนผู้เล่นเท่ากัน แต่ความแตกต่างอยู่ที่ตำแหน่งและจังหวะเวลา ผู้เล่นที่รับบอลตรงกลางจำเป็นต้องมีจุดโจมตีที่สามารถส่งบอลไปข้างหน้า มุมด้านข้าง และการสนับสนุนจากด้านหลังเมื่อการวิ่งขึ้นหน้าถูกปิดกั้น ความรับผิดชอบเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องตกอยู่กับคนเดียวกันตลอดทั้งเกม

บาร์โคราได้แสดงให้เห็นแล้วว่าควรใช้เวิร์ตซ์เป็นผู้ทำประตูอย่างไร ในเกมที่เซลเฮิร์สต์ พาร์ค เขาเปิดบอลต่ำในนาทีที่ 54 ซึ่งเวิร์ตซ์แตะบอลเข้าไปทำประตูโดยไม่ต้องเลี้ยงบอลผ่านเขา ส่งบอล และยิงเอง การแบ่งงานนั้นมีประสิทธิภาพมาก ปีกทั้งสองข้างจะขึ้นไปข้างหน้าและส่งบอล ในขณะที่ผู้เล่นตรงกลางจะเข้ามาสร้างโอกาสในเวลาที่เหมาะสม ผู้เล่นคนเดียวกันในเกมนี้ไม่เพียงแต่ทำหน้าที่ส่งบอลเหมือนที่บาร์โคราทำ แต่ยังหันกลับมาช่วยอิซัคทำประตูอีกด้วย
ดังนั้น การที่วิร์ตซ์รับมือกับลูกบอลยากๆ ได้ ไม่ได้หมายความว่าเขาควรถอยลงมาช่วยเกมรับเสมอไป บางครั้ง ประโยชน์ที่มากกว่าคือการให้เขาอยู่ในตำแหน่งที่สูงขึ้นหลังจากรับบอลครั้งต่อไป บทเรียนจากทีมเยอรมันไม่ใช่ "เขาต้องได้สัมบอลมากขึ้น" แต่เป็นว่าเขาควรมีส่วนร่วมในจังหวะต่างๆ ของการโจมตีต่างหาก
การมีกองกลางตัวรับสองคนเป็นตัวกำหนดว่าเขาจะสามารถอยู่ในตำแหน่งสูงได้นานแค่ไหน คิมมิชและปาฟโลวิชเป็นแกนหลักสองคนของเยอรมนี ขณะที่ลิเวอร์พูลมีแม็คอัลลิสเตอร์และซโซโบสไล การจัดวางตำแหน่งโดยทั่วไปยังคงคล้ายคลึงกัน แต่กุญแจสำคัญอยู่ที่การประสานงาน หากกองกลางตัวรับสามารถหาช่องทางขึ้นไปข้างหน้าได้ วิร์ตซ์ก็สามารถอยู่ด้านหลังกองกลางฝ่ายตรงข้ามได้ แต่ถ้าหากทั้งสองคนไม่สามารถส่งบอลได้ เขาทำได้เพียงถอยลงมาช่วยควบคุมบอล ห่างจากพื้นที่ที่ลิเวอร์พูลต้องการให้เขาเข้าไปสร้างความอันตรายมากที่สุด

แน่นอนว่า สิ่งสำคัญคือต้องพิจารณาสถานการณ์โดยรวมของเกมที่เยอรมนีเล่นด้วย พวกเขามีการครองบอล 79.3% ยิงประตู 22 ครั้ง และสัมผัสบอลในเขตโทษ 44 ครั้ง ในขณะที่เซอร์เบียยิงประตูได้เพียง 5 ครั้ง และสัมผัสบอลในเขตโทษ 8 ครั้งเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น เยอรมนีขึ้นนำในนาทีที่ 3 จากการทำเข้าประตูตัวเอง และเล่นได้เปรียบอย่างมากตลอดทั้งเกม ลิเวอร์พูลไม่สามารถคิดว่าพวกเขาจะมีสภาพแวดล้อมที่สบายแบบนี้ในทุกเกมได้
ในเกมกับคริสตัล พาเลซ ลิเวอร์พูลครองบอลเพียง 46.5% อลิสสันเซฟได้ 6 ครั้ง และบอลชนคาน เกมนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่สกอร์บ่งบอก อิราโอล่าไม่สามารถสั่งให้ทีมของเขา "ครองบอล 80%" ได้ แต่สิ่งที่เขาทำได้คือทำให้ช่วงเวลาที่ลิเวอร์พูลครองบอลมีความต่อเนื่องมากขึ้น และลดจำนวนการวิ่งเร็วที่จบลงทันทีที่การโจมตีสิ้นสุดลง
มีลำดับเหตุการณ์อีกอย่างที่ต้องชี้แจง: ใบแดงแรกของเซอร์เบียเกิดขึ้นในนาทีที่ 76 ในขณะที่เยอรมนีทำประตูได้ทั้งสามประตูก่อนหน้านั้น ประตูของวิร์ตซ์เกิดขึ้นในนาทีที่ 14 เขาถูกเปลี่ยนตัวออกในนาทีที่ 81 และใบแดงที่สองเกิดขึ้นในนาทีที่ 89 ดังนั้น ผลงานของเขาจึงไม่สามารถสรุปได้ง่ายๆ ว่าเป็นเพราะการเล่นโดยมีผู้เล่นมากกว่า แม้ว่าเซอร์เบียจะอยู่อันดับสุดท้ายของกลุ่มในขณะนั้นและแพ้ทั้งห้าแมตช์ ซึ่งแทบจะไม่ใช่เกณฑ์มาตรฐานที่เหมาะสมเลยก็ตาม
ด้านเกมรับก็สำคัญไม่แพ้กัน เขาชนะการดวลเพียง 3 ครั้งจาก 9 ครั้งในการแข่งขันกับเซอร์เบีย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการโจมตีที่ยอดเยี่ยมไม่ได้เป็นหลักประกันว่าเกมรับจะแข็งแกร่งเสมอไป เมื่อเสียการครองบอล เขาต้องประเมินก่อนว่าเขาสามารถมีอิทธิพลต่อการส่งบอลครั้งต่อไปได้หรือไม่ แทนที่จะวิ่งไล่บอลอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังและวิ่งออกไปจากแนวรับตรงกลาง
ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่ลิเวอร์พูลต้องการอย่างแท้จริงคือระบบการแบ่งบทบาทที่ลงตัว: คนหนึ่งคอยพาบอลไปสู่จังหวะต่อไป คนหนึ่งคอยกดดันหรือบุกเข้าลึก ปีกทั้งสองข้างคอยสร้างมุมต่างๆ วิร์ตซ์คอยเชื่อมต่อและประสานงานทั้งสองฝั่ง แล้วจึงกลับเข้าไปในเขตโทษอีกครั้ง เมื่อการโจมตีถูกขัดจังหวะ ผู้เล่นที่อยู่ใกล้ที่สุดและผู้เล่นที่คอยสนับสนุนด้านหลังต้องตอบสนองอย่างเหมาะสม ทีมเยอรมันทำให้สิ่งเหล่านี้ดูเป็นธรรมชาติ และสิ่งที่ลิเวอร์พูลต้องทำคือทำให้ตรรกะเดียวกันนี้สามารถทำซ้ำได้ ไม่ใช่เสรีภาพที่เป็นนามธรรมมากขึ้น แต่เป็นการมีเหตุผลที่ชัดเจนยิ่งขึ้นสำหรับการรับบอล การส่งบอล การวิ่ง และการตอบสนอง
คุณคิดว่าอิราโอล่าควรใช้งานวิร์ตซ์อย่างไร? ควรให้เขาเป็นกองกลางตัวรุกประจำ หรือควรปล่อยให้เขาเปลี่ยนตำแหน่งได้บ่อยขึ้น? มาพูดคุยกันในช่องแสดงความคิดเห็นได้เลย

