อารมณ์ที่ผันผวนระหว่างความเศร้ากับความสุข ความโกรธที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน และจากนั้นความสุขที่มากเกินไป บางทีในช่วงเวลาที่สำคัญ คุณกระโดดขึ้นและเปล่งเสียงของคุณเหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ ไม่สนใจว่าคนอื่นคิดอย่างไรกับคุณ แวดวงที่คุณอยู่นั้นเชื่อมโยงคุณกับทีมที่คุณสนับสนุนและติดตามในทุกเกมของพวกเขา แต่สิ่งต่างๆ ไปได้เร็วกว่านั้น โดยทั่วไปแล้ว คุณติดตามฟุตบอลและทีมใดทีมหนึ่ง ทีมที่คุณสนับสนุน แม้ว่าทั้งคู่ ด้านของเกมไม่มีความหมายสำหรับคุณ
ในการแข่งขันระหว่างบาร์เซโลนากับเรอัล มาดริดในปี 2555 มีเพียงสเปนเท่านั้นที่มีผู้ชมมากกว่า 14 ล้านคน เกือบหนึ่งในสามของประชากรในประเทศ ในขณะที่ผู้ชมทั่วโลกเข้าถึงประมาณ 400 ล้านคน หรือประมาณ 5% ของประชากรโลก อะไรทำให้แฟน ๆ ที่ไม่ได้มีส่วนร่วมตื่นเต้นกับเกมนี้? ด้วยอารมณ์ความรู้สึกนี้จึงเกิดขึ้นและกลายเป็นเงินทุนหมุนเวียนในองค์กรขนาดใหญ่ได้อย่างไร?
ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 นักวิทยาศาสตร์ด้านพฤติกรรม Paul Bernhardt จาก Georgia State University ได้ศึกษาความลับของการเชียร์ลีดเดอร์ว่าเป็นลักษณะพฤติกรรมของมนุษย์ที่ไม่เหมือนใคร และการวิจัยพบว่าระดับฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนสูงในนักกีฬาทำให้เกิดแรงกระตุ้นเมื่อต้องแข่งขันและชนะเกมสำคัญ แฟน ๆ ก็เช่นกัน คือระดับฮอร์โมนของแฟนบอลจะใกล้เคียงหรือใกล้เคียงกับตัวผู้เล่นเอง
แบร์นฮาร์ดพยายามทำความเข้าใจทางวิทยาศาสตร์ให้ชัดเจนขึ้นเกี่ยวกับปฏิสัมพันธ์ทางชีววิทยาของแฟน ๆ และเขาเริ่มต้นด้วยการตรวจสอบน้ำลายและพบว่าระดับฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนสะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจนในผลการทดสอบของแฟน ๆ โดยแฟน ๆ ของทีมที่ชนะจะมีระดับเทสโทสเทอโรนมากกว่า เสียแฟน แฟนทีมสูงขึ้น 20% ในปี 1994 แบร์นฮาร์ดยังคงค้นคว้าวิจัยต่อไป โดยตรวจสอบระดับฮอร์โมนของแฟนบอลชาวบราซิลและชาวอิตาลีในการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบชิงชนะเลิศ โดยบันทึกอัตราส่วนเดียวกันระหว่างแฟนบอลของทีมที่ชนะ (บราซิล) กับแฟนบอลชาวอิตาลีที่น่าเศร้าอีกครั้ง
แต่ผลลัพธ์ที่โดดเด่นที่สุดของการทดลองของ Bernhardt ไม่ใช่แค่การเข้าใจความแตกต่างระหว่างแฟน ๆ ที่ชนะและแพ้เท่านั้น แต่ยังแสดงให้เห็นว่าระดับฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนไม่เพียงเกี่ยวข้องกับความแข็งแกร่งหรือการครอบงำในระหว่างการแข่งขันหรือความโกรธเท่านั้น ฮอร์โมน แม้ว่าจะเป็นประสบการณ์ทางจิตวิทยาล้วนๆ ในกีฬา สิ่งเร้าอาจเป็นเป้าหมายโดยทีมที่คุณสนับสนุน ความมีคุณธรรมของผู้เล่น หรือชัยชนะ
ในระดับที่ลึกกว่านั้น ร่างกายของแฟนๆ จะปล่อยสารสื่อประสาทจำนวนมาก เช่น โดปามีน (สารสื่อประสาทที่รับผิดชอบในการเพิ่มความตื่นตัว การรับรู้ และระบบการให้รางวัล) อะดรีนาลีน (สารสื่อประสาทที่รับผิดชอบต่อสรีรวิทยาที่สร้างแรงบันดาลใจ) และออกซิโทซิน (สารสื่อประสาทที่รับผิดชอบต่อความสุข) แฟน ๆ สามารถแบ่งปันความตื่นเต้นของเกมได้โดยไม่ต้องเข้าร่วมเกม ฝึกซ้อม หรือทุ่มเท

